Why Are We Here?

Dhamma for all ...

Why Are We Here?

 By Ajahn Chah

This Rains Retreat I don't have much strength, I'm not well, so I've come up to this mountain here to get some fresh air. People come to visit but I can't really receive them like I used to because my voice has just about had it, my breath is just about gone. You can count it a blessing that there is still this body sitting here for you all to see now. This is a blessing in itself. Soon you won't see it. The breath will be finished, the voice will be gone. They will fare in accordance with supporting factors, like all compounded things. The Lord Buddha called it khaya-vayam, the decline and dissolution of all conditioned phenomena.

How do they decline? Consider a lump of ice. Originally it was simply water... they freeze it and it becomes ice. But it doesn't take long before it's melted. Take a big lump of ice, say as big as this tape recorder here, and leave it out in the sun. You can see how it declines, much the same as the body. It will gradually disintegrate. In not many hours or minutes all that's left is a puddle of water. This is called khaya-vayam, the decline and dissolution of all compounded things. It's been this way for a long time now, ever since the beginning of time. When we are born we bring this inherent nature into the world with us, we can't avoid it. At birth we bring old age, sickness and death along with us.

So this is why the Buddha said khaya-vayam, the decline and dissolution of all compounded things. All of us sitting here in this hall now, monks, novices, laymen and laywomen, are without exception ''lumps of deterioration.'' Right now the lump is hard, just like the lump of ice. It starts out as water, becomes ice for a while and then melts again. Can you see this decline in yourself? Look at this body. It's aging every day... hair is aging, nails are aging... everything is aging!

You weren't like this before, were you? You were probably much smaller than this. Now you've grown up and matured. From now on you will decline, following the way of nature. The body declines just like the lump of ice. Soon, just like the lump of ice, it's all gone. All bodies are composed of the four elements of earth, water, wind and fire. A body is the confluence of earth, water, wind, and fire, which we proceed to call a person. Originally it's hard to say what you could call it, but now we call it a ''person.'' We get infatuated with it, saying it's a male, a female, giving it names, Mr., Mrs., and so on, so that we can identify each other more easily. But actually there isn't anybody there. There's earth, water, wind and fire. When they come together in this known form we call the result a ''person.'' Now don't get excited over it. If you really look into it there isn't anyone there.

That which is solid in the body, the flesh, skin, bones and so on, are called the earth element. Those aspects of the body which are liquid are the water element. The faculty of warmth in the body is the fire element, while the winds coursing through the body are the wind element.

At Wat Pah Pong we have a body which is neither male or female. It's the skeleton hanging in the main hall. Looking at it you don't get the feeling that it's a man or a woman. People ask each other whether it's a man or a woman and all they can do is look blankly at each other. It's only a skeleton, all the skin and flesh are gone.

People are ignorant of these things. Some go to Wat Pah Pong, into the main hall, see the skeletons... and then come running right out again! They can't bear to look. They're afraid, afraid of the skeletons. I figure these people have never seen themselves before. Afraid of the skeletons... they don't reflect on the great value of a skeleton. To get to the monastery they had to ride in a car or walk... if they didn't have bones how would they be? Would they be able to walk about like that? But they ride their cars to Wat Pah Pong, go into the main hall, see the skeletons and run straight back out again! They've never seen such a thing before. They're born with it and yet they've never seen it. It's very fortunate that they have a chance to see it now. Even older people see the skeletons and get scared... What's all the fuss about? This shows that they're not at all in touch with themselves, they don't really know themselves. Maybe they go home and still can't sleep for three or four days... and yet they're sleeping with a skeleton! They get dressed with it, eat food with it, do everything with it... and yet they're scared of it.

This shows how out of touch people are with themselves. How pitiful! They're always looking outwards, at trees, at other people, at external objects, saying ''this one is big,'' ''that's small,'' ''that's short,'' ''that's long.'' They're so busy looking at other things they never see themselves. To be honest, people are really pitiful. They have no refuge.

In the ordination ceremonies the ordinees must learn the five basic meditation themes: kesā, head hair; lomā, body hair; nakhā, nails; dantā, teeth; taco, skin. Some of the students and educated people snigger to themselves when they hear this part of the ordination ceremony... ''What's the Ajahn trying to teach us here? Teaching us about hair when we've had it for ages. He doesn't have to teach us about this, we know it already. Why bother teaching us something we already know?'' Dim people are like this, they think they can see the hair already. I tell them that when I say to ''see the hair'' I mean to see it as it really is. See body hair as it really is, see nails, teeth and skin as they really are. That's what I call ''seeing'' - not seeing in a superficial way, but seeing in accordance with the truth. We wouldn't be so sunk up to the ears in things if we could see things as they really are. Hair, nails, teeth, skin... what are they really like? Are they pretty? Are they clean? Do they have any real substance? Are they stable? No... there's nothing to them. They're not pretty but we imagine them to be so. They're not substantial but we imagine them to be so.

Hair, nails, teeth, skin... people are really hooked on these things. The Buddha established these things as the basic themes for meditation, he taught us to know these things. They are transient, Imperfect and ownerless; they are not ''me'' or ''them.'' We are born with and deluded by these things, but really they are foul. Suppose we didn't bathe for a week, could we bear to be close to each other? We'd really smell bad. When people sweat a lot, such as when a lot of people are working hard together, the smell is awful. We go back home and rub ourselves down with soap and water and the smell abates somewhat, the fragrance of the soap replaces it. Rubbing soap on the body may make it seem fragrant, but actually the bad smell of the body is still there, temporarily suppressed. When the smell of the soap is gone the smell of the body comes back again.

Now we tend to think these bodies are pretty, delightful, long lasting and strong. We tend to think that we will never age, get sick or die. We are charmed and fooled by the body, and so we are ignorant of the true refuge within ourselves. The true place of refuge is the mind. The mind is our true refuge. This hall here may be pretty big but it can't be a true refuge. Pigeons take shelter here, geckos take shelter here, lizards take shelter here.... We may think the hall belongs to us but it doesn't. We live here together with everything else. This is only a temporary shelter, soon we must leave it. People take these shelters for refuge.

So the Buddha said to find your refuge. That means to find your real heart. This heart is very important. People don't usually look at important things, they spend most of their time looking at unimportant things. For example, when they do the house cleaning they may be bent on cleaning up the house, washing the dishes and so on, but they fail to notice their own hearts. Their heart may be rotten, they may be feeling angry, washing the dishes with a sour expression on their face. That their own hearts are not very clean they fail to see. This is what I call ''taking a temporary shelter for a refuge.'' They beautify house and home but they don't think of beautifying their own hearts. They don't examine suffering. The heart is the important thing. The Buddha taught to find a refuge within your own heart: Attā hi attano nātho - ''Make yourself a refuge unto yourself.'' Who else can be your refuge? The true refuge is the heart, nothing else. You may try to depend on other things but they aren't a sure thing. You can only really depend on other things if you already have a refuge within yourself. You must have your own refuge first before you can depend on anything else, be it a teacher, family, friends or relatives.

So all of you, both lay people and homeless ones who have come to visit today, please consider this teaching. Ask yourselves, ''Who am I? Why am I here?'' Ask yourselves, ''Why was I born?'' Some people don't know. They want to be happy but the suffering never stops. Rich or poor, young or old, they suffer just the same. It's all suffering. And why? Because they have no wisdom. The poor are unhappy because they don't have enough, and the rich are unhappy because they have too much to look after.

In the past, as a young novice, I gave a Dhamma discourse. I talked about the happiness of wealth and possessions, having servants and so on... A hundred male servants, a hundred female servants, a hundred elephants, a hundred cows, a hundred buffaloes... a hundred of everything! The lay people really lapped it up. But can you imagine looking after a hundred buffaloes? Or a hundred cows, a hundred male and female servants... can you imagine having to look after all of that? Would that be fun? People don't consider this side of things. They have the desire to possess... to have the cows, the buffaloes, the servants... hundreds of them. But I say fifty buffaloes would be too much. Just twining the rope for all those brutes would be too much already! But people don't consider this, they only think of the pleasure of acquiring. They don't consider the trouble involved.

If we don't have wisdom everything round us will be a source of suffering. If we are wise these things will lead us out of suffering. Eyes, ears, nose, tongue, body and mind... Eyes aren't necessarily good things, you know. If you are in a bad mood just seeing other people can make you angry and make you lose sleep. Or you can fall in love with others. Love is suffering, too, if you don't get what you want. Love and hate are both suffering, because of desire. Wanting is suffering, wanting not to have is suffering. Wanting to acquire things... even if you get them it's still suffering because you're afraid you'll lose them. There's only suffering. How are you going to live with that? You may have a large, luxurious house, but if your heart isn't good it never really works out as you expected.

Therefore, you should all take a look at yourselves. Why were we born? Do we ever really attain anything in this life? In the countryside here people start planting rice right from childhood. When they reach seventeen or eighteen they rush off and get married, afraid they won't have enough time to make their fortunes. They start working from an early age thinking they'll get rich that way. They plant rice until they're seventy or eighty or even ninety years old. I ask them, ''From the day you were born you've been working. Now it's almost time to go, what are you going to take with you?'' They don't know what to say. All they can say is, ''Beats me!'' We have a saying in these parts, ''Don't tarry picking berries along the way... before you know it, night falls.'' Just because of this ''Beats me!'' They're neither here nor there, content with just a ''beats me''... sitting among the branches of the berry tree, gorging themselves with berries... ''Beats me, beats me...''

When you're still young you think that being single is not so good, you feel a bit lonely. So you find a partner to live with. Put two together and there's friction! Living alone is too quiet, but living with others there's friction.

When children are small the parents think, ''When they get bigger we'll be better off.'' They raise their children, three, four, or five of them, thinking that when the children are grown up their burden will be lighter. But when the children grow up they get even heavier. Like two pieces of wood, one big and one small. You throw away the small one and take the bigger one, thinking it will be lighter, but of course it's not. When children are small they don't bother you very much, just a ball of rice and a banana now and then. When they grow up they want a motorcycle or a car! Well, you love your children, you can't refuse. So you try to give them what they want. Problems.... Sometimes the parents get into arguments over it... ''Don't go and buy him a car, we haven't got enough money!'' But when you love your children you've got to borrow the money from somewhere. Maybe the parents even have to go without to get the things their children want. Then there's education. ''When they've finished their studies, we'll be all right.'' There's no end to the studying! What are they going to finish? Only in the science of Buddhism is there a point of completion, all the other sciences just go round in circles. In the end it's real headache. If there's a house with four or five children in it the parents argue every day.

The suffering that is waiting in the future we fail to see, we think it will never happen. When it happens, then we know. That kind of suffering, the suffering inherent in our bodies, is hard to foresee. When I was a child minding the buffaloes I'd take charcoal and rub it on my teeth to make them white. I'd go back home and look in the mirror and see them so nice and white.... I was getting fooled by my own bones, that's all. When I reached fifty or sixty my teeth started to get loose. When the teeth start falling out it hurts so much, when you eat it feels as if you've been kicked in the mouth. It really hurts. I've been through this one already. So I just got the dentist to take them all out. Now I've got false teeth. My real teeth were giving me so much trouble I just had them all taken out, sixteen in one go. The dentist was reluctant to take out sixteen teeth at once, but I said to him, ''Just take them out, I'll take the consequences.'' So he took them all out at once. Some were still good, too, at least five of them. Took them all out. But it was really touch and go. After having them out I couldn't eat any food for two or three days.

Before, as a young child minding the buffaloes, I used to think that polishing the teeth was a great thing to do. I loved my teeth, I thought they were good things. But in the end they had to go. The pain almost killed me. I suffered from toothache for months, years. Sometimes both my gums were swollen at once.

Some of you may get a chance to experience this for yourselves someday. If your teeth are still good and you're brushing them everyday to keep them nice and white... watch out! They may start playing tricks with you later on.

Now I'm just letting you know about these things... the suffering that arises from within, that arises within our own bodies. There's nothing within the body you can depend on. It's not too bad when you're still young, but as you get older things begin to break down. Everything begins to fall apart. Conditions go their natural way. Whether we laugh or cry over them they just go on their way. It makes no difference how we live or die, makes no difference to them. And there's no knowledge or science which can prevent this natural course of things. You may get a dentist to look at your teeth, but even if he can fix them they still eventually go their natural way. Eventually even the dentist has the same trouble. Everything falls apart in the end.

These are things which we should contemplate while we still have some vigor, we should practice while we're young. If you want to make merit then hurry up and do so, don't just leave it up to the oldies. Most people just wait until they get old before they will go to a monastery and try to practice Dhamma. Women and men say the same thing... ''Wait till I get old first.'' I don't know why they say that, does an old person have much vigor? Let them try racing with a young person and see what the difference is. Why do they leave it till they get old? Just like they're never going to die. When they get to fifty or sixty years old or more... ''Hey, Grandma! Let's go to the monastery!'' ''You go ahead, my ears aren't so good any more.'' You see what I mean? When her ears were good what was she listening to? ''Beats me!''... just dallying with the berries. Finally when her ears are gone she goes to the temple. It's hopeless. She listens to the sermon but she hasn't got a clue what they're saying. People wait till they're all used up before they'll think of practicing the Dhamma.

Today's talk may be useful for those of you who can understand it. These are things which you should begin to observe, they are our inheritance. They will gradually get heavier and heavier, a burden for each of us to bear. In the past my legs were strong, I could run. Now just walking around they feel heavy. Before, my legs carried me. Now, I have to carry them. When I was a child I'd see old people getting up from their seat... ''Oh!'' Getting up they groan, ''Oh!'' There's always this ''Oh!'' But they don't know what it is that makes them groan like that.

Even when it gets to this extent people don't see the bane of the body. You never know when you're going to be parted from it. What's causing all the pain is simply conditions going about their natural way. People call it arthritis, rheumatism, gout and so on, the doctor prescribes medicines, but it never completely heals. In the end it falls apart, even the doctor! This is conditions faring along their natural course. This is their way, their nature.

Now take a look at this. If you see it in advance you'll be better off, like seeing a poisonous snake on the path ahead of you. If you see it there you can get out of its way and not get bitten. If you don't see it you may keep on walking and step on it. And then it bites.

If suffering arises people don't know what to do. Where to go to treat it? They want to avoid suffering, they want to be free of it but they don't know how to treat it when it arises. And they live on like this until they get old... and sick... and die....

In olden times it was said that if someone was mortally ill one of the next of kin should whisper ''Bud-dho, Bud-dho'' in their ear. What are they going to do with Buddho? What good is Buddho going to be for them when they're almost on the funeral pyre? Why didn't they learn Buddho when they were young and healthy? Now with the breaths coming fitfully you go up and say, ''Mother... Buddho, Buddho!'' Why waste your time? You'll only confuse her, let her go peacefully.

People don't know how to solve problems within their own hearts, they don't have a refuge. They get angry easily and have a lot of desires. Why is this? Because they have no refuge.

When people are newly married they can get on together all right, but after age fifty or so they can't understand each other. Whatever the wife says the husband finds intolerable. Whatever the husband says the wife won't listen. They turn their backs on each other.

Now I'm just talking because I've never had a family before. Why haven't I had a family? Just looking at this word ''household²'' I knew what it was all about. What is a ''household''? This is a ''hold'': If somebody were to get some rope and tie us up while we were sitting here, what would that be like? That's called ''being held.'' Whatever that's like, ''being held'' is like that. There is a circle of confinement. The man lives within his circle of confinement, and the woman lives within her circle of confinement.

When I read this word ''household''... this is a heavy one. This word is no trifling matter, it's a real killer. The word ''hold'' is a symbol of suffering. You can't go anywhere, you've got to stay within your circle of confinement.

Now we come to the word ''house.'' This means ''that which hassles.'' Have you ever toasted chilies? The whole house chokes and sneezes. This word ''household'' spells confusion, it's not worth the trouble. Because of this word I was able to ordain and not disrobe. ''Household'' is frightening. You're stuck and can't go anywhere. Problems with the children, with money and all the rest. But where can you go? You're tied down. There are sons and daughters, arguments in profusion until your dying day, and there's nowhere else to go to no matter how much suffering it is. The tears pour out and they keep pouring. The tears will never be finished with this ''household,'' you know. If there's no household you might be able to finish with the tears but not otherwise.

Consider this matter. If you haven't come across it yet you may later on. Some people have experienced it already to a certain extent. Some are already at the end of their tether... ''Will I stay or will I go?'' At Wat Pah Pong there are about seventy or eighty huts (kuti). when they're almost full I tell the monk in charge to keep a few empty, just in case somebody has an argument with their spouse.... Sure enough, in no long time a lady will arrive with her bags... ''I'm fed up with the world, Luang Por.'' ''Whoa! Don't say that. Those words are really heavy.'' Then the husband comes and says he's fed up too. After two or three days in the monastery their world-weariness disappears.

They say they're fed up but they're just fooling themselves. When they go off to a kuti and sit in the quiet by themselves, after a while the thoughts come... ''When's the wife going to come and ask me to go home?'' They don't really know what's going on. What is this ''world-weariness'' of theirs? They get upset over something and come running to the monastery. At home everything looked wrong... the husband was wrong, the wife was wrong... after three days' quiet thinking... ''Hmmm, the wife was right after all, it was I who was wrong.'' ''Hubby was right, I shouldn't have got so upset.'' They change sides. This is how it is, that's why I don't take the world too seriously. I know its ins and outs already, that's why I've chosen to live as a monk.

I would like to present today's talk to all of you for homework. Whether you're in the fields or working in the city, take these words and consider them... ''Why was I born? What can I take with me?'' Ask yourselves over and over. If you ask yourself these questions often you'll become wise. If you don't reflect on these things you will remain ignorant. Listening to today's talk, you may get some understanding, if not now, then maybe when you get home. Perhaps this evening. When you're listening to the talk everything is subdued, but maybe things are waiting for you in the car. When you get in the car it may get in with you. When you get home it may all become clear... ''Oh, that's what Luang Por meant. I couldn't see it before.''

I think that's enough for today. If I talk too long this old body gets tired. 

*******

The best way from http://www.ajahnchah.org

The Four Noble Truths

Dhamma for all. 

The Four Noble Truths.

THE PATH MUST HAVE ALL THREE

THE PATH MUST HAVE ALL THREE

By Buddhadasa Bhikkhu

Now we'll take a purely Dhammic view. Observe that when various problems arise - dukkha in particular - there also must be solutions for them. All solutions must be complete in certain necessary qualities. The same is true of what we call the Eightfold Path, the Eightfold Path that we've memorized so well. Generally we take only the quick, superficial view of recognizing "that's the Eightfold Path," just as when we see a car go past but don't see the various systems at work within it. The larger system of the Eightfold Path contains hidden subsystems within it. These are the morality subsystem of Right Speech, Right Action, and Right maintenance of Life; the concentration subsystem of Right Effort, Right Mindfulness, and Right Concentration; and the wisdom Eightfold Path, in those eight factors, there are sila, samadhi, and panna operating as integrated components that make the whole system work. Having no sila is like lacking any ground to stand on; to have no samadhi is to lack energy and strength; and to have no panna is to lack the sharpness needed to cut through problems.

You would do well to remember that concentration and wisdom must join together and work together without any separation. So it seems that the Zen people are actually quite skillful in using the single term "Zen" to mean both concentration and wisdom working together. If we don't think carefully about this, we'll remain stupid. If we do think carefully about it, we'll admit that their improvement - just "Zen" to cover sila, samadhi, and panna - is true and correct. We don't need to be frogs sitting in frog - meditation and becoming "arahants" at the mounts of our holes. That's how things will end up if we make such separations. Here we practice morality, concentration, and wisdom together. We Buddhists have the Noble Eightfold Path as a fundamental tenet. In it, morality, concentration, and wisdom are fully present. We must realize the fact that these three components must be intertwined, just as a three-ply rope has three strands twisted into one usable rope.

Now if someone asks, "So what's this samatha-vipassana for the nuclear age?" we'll answer: "the system of practice that completely accords with natural principles, that yields the best, the fastest, and the most complete results in order to be abreast of any situation." Some people will then ask, "If that's true, then isn't the Buddha's teaching enough?" If they're blindly going to ask questions like this, it isn't necessary to answer. The Buddha's teachings are sufficient, more than enough. But his followers are stupid; they don't apply the teachings fully or quickly. They must be up to every situation, and in time, if they're going to catch the sparks before the nuclear fire erupts

                                                    ********************** 

The best way from..http://www.buddhadasa.com

Which Happiness do you want?

Dhamma for all. 

Which Happiness do you want? 

  By Buddhadasa Bhikkhu  

 

 

             Here's one example of how the ambiguity of this word can cause problems. It's likely that you came here to study and practice Dhamma in search of happiness. Your understanding of happiness, the happiness you desire, however, may not be the same happiness that is the genuine goal of Buddhism and the practice of Dhamma. If the sukha (happiness) that you desire is not the sukha that arises from Dhamma practice, then we're afraid that you'll be disappointed or even heartbroken here. It's necessary to develop some understanding of this matter.In order to save time and make it easy for you to understand, let's set down a simple principle for understanding of happiness. The usual happiness that common people are interested in is when a particular hunger or want is satisfied. This is the typical understanding of happiness. In the Dhamma sense, however, happiness is when there is no hunger or want at all, when we're completely free of all hunger, desire, and want. Help to sort this out right at this point by paying careful attention to the following distinction: happiness because hunger is satisfied and happiness due to no hunger at all. Can you see the difference? Can you feel the distinction between the happiness of hunger and the happiness of no hunger?

          Let's take the opportunity now to understand the words 'lokiya' and 'lokuttara', as they are relevant to the matter we're investigating today. Lokiya means 'proceeding according to worldly matters and concerns'. Lokiya is to be in the world, caught within the world, under the power and influence of the world. Common translations are 'worldly' and 'mundane'. Lokuttara means 'to be above the world'. It is beyond the power and influence of the world. It can be translated 'transcendent' or 'supramundane'. Now we can more easily compare the two kinds of happiness: lokiya-sukha (worldly happiness) which is trapped under the power of , governed by the conditions and limitations of, what we call 'the world', and lokuttara sukha (transcendent happiness), which is beyond all influence of the world. See this distinction and understand the meaning of these two words as clearly as possible.
 
        We must look at these more closely. Lokiya means 'stuck in the world, dragged along by the world', so that worldly power and influence dominate. In this state there is no spiritual freedom; it's the absence of spiritual independence. Lokuttara means 'unstuck, released from the world'. It is spiritual freedom. Thus, there are two kinds of happiness; happiness that is not free and happiness that is independent, the happiness of slavery and the happiness of freedom.
          This is the point that we're afraid you'll misunderstand. It you've come here looking for lokiya-sukha, but you study Buddhism which offers the opposite kind of happiness, you're going to be disappointed. You won't find what you desire. The practice of Dhamma, including a wise meditation practice, leads to lokuttara-sukha and not to worldly happiness. We must make this point clear from the very beginning. If you understand the difference between these two kinds of sukha, however, you'll understand the purpose of Suan Mokkh and won't be disappointed here.

        By now you ought to understand the difference between the two kinds of happiness; the happiness that comes from getting what we hunger for and the happiness of the total absence of hunger. How different are they? Investigate the matter and you will see these things for yourself. The happiness of 'hunger satisfied' and the happiness of 'no hunger': we can not define them more succinctly or clearly than this.

******* 

The best way from http://www.suanmokkh.org/

เจ้าชายแห่งสันติภาพ

เจ้าชายแห่งสันติภาพ

ธรรมบรรยาย โดยท่านติช นัท ฮันห์

       สวัสดี ยามบ่ายสังฆะที่รัก การได้มาอยู่รวมกันเป็นสังฆะ ได้นั่งและหายใจร่วมกันเป็นสิ่งที่วิเศษ วันนี้เป็นวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ.2552 พวกเราอยู่ในงานภาวนาฤดูหนาวที่วัดล่าง (Lower Hamlet) หมู่บ้านพลัม ชื่องานภาวนาครั้งนี้ชื่อ "The art of happiness" ซึ่งในช่วงท้าย ฉันจะกล่าวถึงความเป็นมาของมนตราข้อใหม่ "เวลานี้ที่เป็นสุข"

     เจ้าชายน้อย และ ภาพแห่งสันติ

     ฉัน มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับเจ้าชายน้อย เจ้าชายน้อยอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์เล็กๆ ดวงหนึ่ง บนดาวดวงนั้นมีต้นกุหลาบที่มีดอกชูช่องดงามอยู่หนึ่งต้น เนื่องจากดาวเคราะห์นั้นมีขนาดเล็กมาก เจ้าชายน้อยจึงได้มีความสุขกับการชมพระอาทิตย์ขึ้นและตกดินในทุกๆ 3 ชั่วโมง วันหนึ่ง เขาอยากมีสัตว์ที่สุภาพและรักสงบมาอยู่เป็นเพื่อนเขาบนดาวเคราะห์ดวงนี้ เขาคิดถึงแกะ เพราะมันดูเป็นสัตว์ที่รักสงบมาก ดังนั้นเขาจึงมาที่โลกและขอให้ชายคนแรกที่พบช่วยวาดรูปแกะให้เขา นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ แกะที่จะอยู่กับเขาบนดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ ที่สวยงาม เจ้าชายน้อยนั้นรู้คำสอนของพระพุทธองค์ที่เกี่ยวกับจิตใจ จิตใจคือจิตรกรที่สามารถวาดภาพสิ่งต่างๆ ทุกสิ่งทั่วทั้งจักรวาลได้ ดังนั้นเขาจึงขอร้องสุภาพบุรุษคนแรกที่เขาพบบนโลกช่วยวาดรูปแกะให้ และชายผู้นั้นชื่อ อังตวน เดอ แซงเตก-ซูเปรี หลังจากพยายามวาดภาพ 2-3 ครั้ง เขาก็สามารถวาดรูปแกะให้เจ้าชายน้อยได้สำเร็จ เจ้าชายน้อยพอใจมากและเดินทางกลับไปยังดาวเคราะห์ของเขา

     เรา หวังว่าเจ้าชายน้อยจะมีความสุขกับแกะและกุหลาบของเขา สัตว์และพืชพรรณในโลกของเรา ได้สูญหายไปมากมาย ฉันไม่รู้ว่าเราควรวาดพวกมันและนำกลับมาหรือไม่ เราเป็นผู้ที่ทำลายโลกของเราเอง สายพันธุ์มากมายได้สาบสูญไปแล้ว สิ่งที่เราต้องการมากที่สุดในขณะนี้คือสันติภาพ เราจำเป็นต้องนำสันติภาพกลับมา โลกที่อยู่ภายในและภายนอกตัวเรานั้นมีความรุนแรง ความขัดแย้ง และการทำลายล้างมากเกินไป เราต้องการสันติภาพเป็นอย่างยิ่ง ใครคือคนที่เราสามารถเรียกร้องให้นำสันติภาพกลับมา ใครกันที่จะวาดสันติภาพเพื่อนำสันติสุขมาสู่ชีวิต หัวใจและสิ่งแวดล้อมของเรา ถ้าเธอได้ศึกษาพุทธศาสนา เธอจะรู้ว่าคนผู้นั้นเป็นใคร คนที่สามารถนำสันติภาพกลับสู่เธอและโลกได้ นั่นก็คือตัวเธอเอง เธอมีศักยภาพเพียงพอที่จะเป็นพระพุทธองค์ที่เปี่ยมไปด้วยสันติภาพ ปัญญาและความเมตตากรุณา เธอมีพุทธะน้อยๆ ในตัวเธอ เธอต้องปล่อยให้เจ้าชายแห่งสันติภาพกำเนิดขึ้นในหัวใจเธอ สันติภาพจึงจะมีโอกาสเกิดขึ้นได้

     พระ พุทธองค์เป็นผู้สร้างสังฆะที่ยอดเยี่ยม พระองค์ประสงค์ที่จะหาเพื่อนร่วมทางที่ช่วยกันนำสันติภาพกลับมา การสร้างสังฆะเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมที่สุดในการสร้างสันติภาพ ด้วยสังฆะการสร้างสันติภาพก็จะง่ายขึ้น สังฆะคือชุมชนของกลุ่มคนที่อุทิศตนเพื่อสร้างสันติภาพทั้งภายในและภายนอก สิ่งที่พวกเขาทำในแต่ละวันเป็นไปเพื่อสร้างสันติภาพในตัวเขาและผู้คนรอบข้าง พวกเขารู้วิธีสร้างพลังแห่งสันติภาพ ด้วยการหายใจอย่างมีสติ เดินอย่างมีสติ ทำอาหารอย่างมีสติ และทำสวนอย่างมีสติ พวกเขารู้ว่าในขณะที่เดินและหายใจอย่างมีสติ พวกเขาได้นำใจของเขากลับมาอยู่กับกาย เมื่อเขาอยู่ในปัจจุบันขณะอย่างเต็มที่ เขาจะรู้สิ่งที่เกิดขึ้นในขณะนั้น หากสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นช่วยหล่อเลี้ยงและเยียวยา พวกเขาจะยอมรับการเยียวยาและหล่อเลี้ยง ถ้าพวกเขารู้สึกเจ็บปวดทุกข์ใจ พวกเขาจะปล่อยให้สติโอบกอดอารมณ์นั้นเพื่อที่จะคลายความเจ็บปวดและนำสันติ สุขกลับมาสู่กาย สู่อารมณ์ความรู้สึกของเขา พวกเขาสร้างพลังแห่งสติเพื่อที่จะตระหนักรู้และโอบกอดสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะ นั้น และเพื่อที่จะหล่อเลี้ยง เยียวยาและแปรเปลี่ยน พวกเขาสร้างพลังแห่งสมาธิเพื่อที่จะอยู่ที่นั่นอย่างแท้จริง เพื่อที่จะเรียนรู้ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละขณะอย่างลึกซึ้ง และเพื่อที่จะสัมผัสความมหัศจรรย์ของการหล่อเลี้ยงและการเยียวยาได้อย่างแท้ จริง

พวก เขารู้ว่าถ้าพวกเขามีสมาธิเพียงพอ มหัศจรรย์แห่งชีวิตจะเผยตัวขึ้น ดินแดนบริสุทธิ์ของพระพุทธองค์ก็จะปรากฎ อาณาจักรของพระผู้เป็นเจ้าก็จะบังเกิดขึ้นที่นั่นในขณะนั้น พวกเขารู้ว่าพวกเขาสามารถสร้างพลังแห่งสติและสมาธ ิซึ่งเป็นพลังที่จะทำให้คนธรรมดากลายเป็นนักบุญได้ พวกเขารู้วิธีสร้างพลังแห่งปัญญา พวกเขาจึงไม่กลัวสิ่งใด พวกเขารู้วิธีที่จะผ่านพ้นความยากลำบากและช่วยเหลือผู้อื่นฝ่าฟันความยาก ลำบาก พวกเขารู้ดีว่าปัญญามาจากการฝึกสติและสมาธิ สติและสมาธิจะนำมาซึ่งปัญญา และปัญญานำมาซึ่งความเป็นอิสระและความสุข      เมื่อ เธอหายใจอย่างมีสติและนำใจกลับมาอยู่กับกาย เธอจะตระหนักถึงชีวิตและการมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ นี่คือปัญญา นี่คือการตื่นรู้ พวกเรามากมายไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน มีชีวิตอยู่หรือไม่ การมีชีวิต การเดิน การนั่งบนโลกใบนี้เป็นปาฏิหาริย์ เมื่อเธอสัมผัสปาฏิหาริย์นี้ได้ ปัญญาและการตื่นรู้ก็จะบังเกิดขึ้น ปัญญาและการตื่นรู้จะนำรอยยิ้มและความสุขมาสู่เธอ เธอได้สัมผัสปาฏิหาริย์แห่งการมีชีวิตแล้ว ปัญญารู้แจ้งและการตื่นรู้ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ห่างไกล เธอสามารถมีได้ในที่นี่ ณ ขณะนี้ด้วยพลังแห่งสติ ที่ใดมีสติ ที่นั่นมีสมาธิและปัญญา นั่นคือเหตุผลว่าในขณะที่เราทำอาหาร ล้างจาน ทำความสะอาดบ้าน รดน้ำต้นไม้ เราจึงควรบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งสติ เพื่อที่จะเยียวยาและนำความสุขมาสู่ชีวิตในแต่ละวันของเราได้ ในขณะที่เธอเดิน หากเธอมีสติในแต่ละย่างก้าว เธอจะรู้ว่าการมีชีวิตและการเดินบนโลกใบนี้เป็นสิ่งแสนวิเศษ แต่ละย่างก้าวจะนำความเบิกบาน ความสุขมาสู่เธอ ทุกย่างก้าวเป็นการเฉลิมฉลองชีวิต การเดินในวัดบน (Upper Hamlet) วัดล่าง (Lower Hamlet) และวัดใหม่ (New Hamlet) เป็นการเดินในอาณาจักรของพระผู้เป็นเจ้า ดินแดนบริสุทธิ์ของพระพุทธองค์       เราทุกคนคือผู้สร้างสันติภาพ       การหายใจเข้าออกแต่ละครั้งเป็นโอกาสในการ รู้แจ้ง การเดินแต่ละก้าวก็เป็นโอกาสในการรู้แจ้ง การรู้แจ้งเป็นสิ่งที่เกิดได้ในทุกขณะ สติและสมาธิจะนำมาซึ่งปัญญา นี่คือหัวใจของการฝึกปฏิบัติของชาวพุทธ พวกเราทุกคนสามารถดื่มชาอย่างมีสติ เธอสามารถดื่มน้ำชาดังเช่นที่พระพุทธองค์ได้ทรงกระทำ พวกเราทุกคนสามารถแปรงฟันอย่างมีสติ เบิกบานกับช่วงเวลาในการแปรงฟัน เราสามารถแปรงฟันอย่างที่พระพุทธองค์ได้ทรงกระทำ ในอดีตพระพุทธองค์ไม่ได้ทรงใช้แปรงสีฟันอย่างที่เราใช้ พระองค์ทรงใช้ไม้สะเดา พระพุทธองค์และสาวกใช้กิ่งไม้สะเดาในการทำความสะอาดฟัน พระพุทธองค์และสาวกเป็นผู้ปฏิบัติธรรม พวกท่านมีความสุขในการแปรงฟัน สำหรับพวกเราที่เป็นผู้ปฏิบัติธรรม ทุกขณะเวลาคือโอกาสในการหล่อเลี้ยงสติและสมาธิเพื่อนำมาซึ่งปัญญาแห่งการ หล่อเลี้ยง เยียวยาและการหลุดพ้น เพราะปัญญามีกำลังที่จะปลดปล่อยเราให้พ้นจากกิเลส ความกลัว และความสิ้นหวังได้      เรามีพลังอำนาจในการวาด สร้าง และทำให้เกิดสันติภาพขึ้นได้ เมื่อเรากลับมาสู่กายและพบความตึงเครียดและความเจ็บปวดอยู่ในกายของเรา สิ่งที่เราต้องการคือการผ่อนคลายด้วยการหายใจอย่างมีสติ ในพระสูตรอาณาปาณสติ พระพุทธองค์ได้ทรงสอนเราถึงวิธีผ่อนคลายความตึงเครียดและความเจ็บปวดของร่าง กาย ด้วยการหายใจ หายใจเข้า ฉันรู้สึกตัวทั่วพร้อมทั้งร่างกาย หายใจออก ฉันรู้ว่ามีความตึงเครียดและความเจ็บปวดในกายของฉัน หายใจเข้า ฉันยิ้มให้กับความตึงเครียดและความเจ็บปวด หายใจออก ฉันจะปลดปล่อยความตึงเครียดและความเจ็บปวด      ในขณะที่เธอหายใจเข้าและหายใจออก เธอได้นำสันติภาพมาสู่กายของเธอ แต่ละครั้งที่เธอหายใจและตระหนักถึงความรู้สึก อารมณ์ และความเจ็บปวดที่อยู่ในตัวเธอ เธอได้สร้างพลังแห่งสติและสมาธิขึ้น สติและสมาธินั้นจะตระหนักรู้และปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่เจ็บปวดนั้น "ความปวดร้าวเศร้าโศกของฉัน ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นั่น ฉันจะดูแลเธอเป็นอย่างดี" เราไม่จำเป็นต้องผลักไส กดทับหรือปกปิดอารมณ์นั้นเอาไว้ ยิ้มน้อยๆ ใช้พลังแห่งสติตระหนักรู้ถึงเขา โอบกอดเขาเหมือนดั่งมารดาโอบกอดลูกน้อยยามที่ลูกมีความทุกข์ ด้วยการหายใจอย่างมีสติและการเดินอย่างมีสติ ความเจ็บปวดของเธอ ความเศร้าโศกของเธอจะได้รับการโอบกอดและการปลดปล่อย เธอได้นำสันติภาพมาสู่ความรู้สึกและอารมณ์ของเธอ ด้วยการปฏิบัติที่พระพุทธองค์ได้ทรงอธิบายในพระสูตรอาณาปาณสติ เราได้เรียนรู้วิธีการดูแลกาย ความรู้สึก และอารมณ์ของเราแล้ว       ความทุกข์ของเรานั้นเกิดจากความคิดเห็นที่ ผิด ความโกรธ ความกลัว ความสิ้นหวัง ความริษยาเกิดมาจากความคิดเห็นที่ผิด เมื่อเราโอบกอดความกลัว ความโกรธและความสิ้นหวังของเราอย่างลึกซึ้ง เธอจะสามารถสัมผัสรับรู้ได้ถึงความคิดเห็นที่ผิดที่ดำรงอยู่ลึกภายใต้จิตใจ ของเรา ถ้าเรารู้วิธีปลดปล่อยความคิดเห็นที่ผิด ความโกรธและความเจ็บปวดจะจางหายไป เรานั่งสมาธิภาวนาเพื่อที่จะดูแลความคิดเห็นของเรา เพราะความคิดเห็นและความตั้งใจที่ผิดนี่เองที่ทำให้เราและคนรอบข้างประสบ อยู่ในวังวนแห่งความทุกข์      อาณาปาณสติสูตรจะสามารถช่วยเราดูแลกาย ความรู้สึกและการรับรู้ของเราได้ เมื่อพวกเรามาอยู่รวมกันเป็นชุมชนและปฏิบัติตามคำสอนด้วยการนั่งร่วมกัน เพื่อสงบกาย ใจ และความรู้สึก เรากำลังสร้างพลังแห่งสันติภาพส่วนรวม คนจำนวน ๓๐๐ หรือ ๕๐๐ คนที่นั่งหายใจอย่างสงบและมีสติกันกำลังสร้างพลังส่วนรวมของสันติภาพและความ เป็นพี่น้องกัน ถ้าเธอเป็นหนึ่งในกลุ่มนั้น เธอจะได้รับพลังนั้นด้วย พลังนั้นจะแทรกซึมเข้าสู่กายและช่วยผ่อนคลายเธอจากความตึงเครียด แทรกซึมเข้าสู่ใจและผ่อนคลายเธอจากความปวดร้าวเศร้าโศก ในขณะที่เธอสวดมนต์ เธอได้ปล่อยให้สติสัมผัสเมล็ดพันธุ์แห่งเมตตากรุณาที่อยู่ในตัวเธอ พระอวโลติเกศวรเป็นพระโพธิสัตว์แห่งการรับฟังอย่างลึกซึ้ง เป็นพระโพธิสัตว์แห่งความเมตตากรุณา เรารู้ว่าในตัวของเรามีเมล็ดพันธุ์แห่งความเมตตากรุณาอยู่ เรามีความสามารถที่จะเห็นอกเห็นใจผู้อื่นได้      ใน ขณะที่สวดมนต์หรือฟังเสียงสวดมนต์ เมล็ดพันธุ์แห่งความเมตตากรุณาได้รับการรดน้ำ และพลังแห่งความเมตตากรุณาก็จะปรากฏขึ้น นั่นคือเหตุผลว่า ทำไมการสวดมนต์ร่วมกับผู้ฝึกปฏิบัติจึงเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ทำไมการได้ฟังเสียงสวดมนต์จึงทำให้เรารู้สึกมหัศจรรย์ การมีสติในขณะรับฟังเสียงสวดมนต์ทำให้เราดำรงอยู่ในที่นี่และขณะนี้อย่างแท้ จริง กายของเราได้ซึมซับพลังแห่งสติและความเมตตากรุณาส่วนรวม การนั่งร่วมกันเป็นสังฆะเช่นนี้เป็นการเยียวยาอย่างยิ่ง และนี่คืออาหารของเราในแต่ละวัน ทุกๆ วัน เรานั่งร่วมกันในสังฆะ เดินร่วมกันในสังฆะ รับประทานอาหารร่วมกัน ทำงานร่วมกันในสวน ในครัวและหอปฏิบัติธรรม เมื่อเราทำสิ่งต่างๆ อย่างมีสติ พลังแห่งสติ สมาธิ และปัญญาจะถูกสร้างขึ้นและหล่อเลี้ยงเราอย่างต่อเนื่อง เราทุกคนเป็นผู้สร้างสันติภาพ ฉันขอให้เราช่วยกันวาดภาพแห่งสันติภาพและความสุขด้วยใจของเรา เราสามารถช่วยตัวเองและโลกของเราด้วยใจของเรา เราสามารถสร้างสันติสุขขึ้นได้   ที่รัก ฉันอยู่ที่นี่เพื่อเธอ      มนตราข้อแรก คือ "ที่รัก ฉันอยู่ที่นี่เพื่อเธอ" เธอสามารถฝึกมนตราข้อนี้ในภาษาฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมัน เวียดนาม หรือภาษาใดก็ได้ การฝึกนั้นแสนง่าย "ที่รัก ฉันอยู่ที่นี่เพื่อเธอ" เมื่อเธอรักใครบางคน สิ่งล้ำค่าที่สุดที่เธอสามารถมอบให้เขาได้คือการดำรงอยู่ของเธอ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่หาซื้อไม่ได้ในท้องตลาด เธอจะรักใครได้อย่างไรถ้าเธอไม่ได้อยู่ที่นั่น เธอต้องอยู่ที่นั่นเพื่อที่จะรักและมอบการดำรงอยู่ของเธอให้เขา การดำรงอยู่ที่เปี่ยมไปด้วยความสดชื่น ความรักและความเมตตากรุณา เธอจะมีความสดชื่น ความรัก และความเมตตากรุณาได้ด้วยการฝึกสติ สติจะหล่อเลี้ยงเธอ ความสงบและความผ่อนคลายจะเติมความสดชื่นให้กับเธอ การดำรงอยู่ของเธอคือของขวัญสำหรับเขา สิ่งที่เธอต้องทำคือการหายใจอย่างมีสติเข้าและออก 2-3 ครั้ง เพื่อนำความสดชื่นและรอยยิ้มกลับมา เมื่อเธอพบเขาและกล่าวมนตราข้อแรก "ที่รัก ฉันอยู่ที่นี่เพื่อเธอ" นั่นคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่เธอสามารถมอบให้แก่คนที่เธอรัก        เธอ อาจฝึกปฏิบัติมนตรานี้ด้วยโทรศัพท์มือถือก็ได้ เขาอยู่ในที่ทำงานและเธอต้องการฝึกมนตราข้อนี้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หายใจเข้าและหายใจออก คิดถึงเขา ยิ้ม และส่งพลังแห่งความรัก ความเมตตากรุณาและความเป็นพี่น้องไปให้เขา เธอกดหมายเลขโทรศัพท์ และเมื่อได้ยินสัญญาณเรียกสาย เธอยิ้มอย่างมีสติ เธอรู้ว่าผู้รับสายกำลังฟังเสียงโทรศัพท์ ถ้าเธอคุ้นเคยกับการฝึกสมาธิด้วยโทรศัพท์ เธอจะรู้ว่าเธอทั้งคู่กำลังหายใจเข้าและออกอย่างมีสติในขณะที่เสียงโทรศัพท์ ดังขึ้น ขอให้เธอฝึกสมาธิจากการใช้โทรศัพท์ หากเธอฝึกได้ดี มันจะเป็นสิ่งมหัศจรรย์มาก ก่อนที่เธอจะโทรศัพท์ ขอให้ถือโทรศัพท์ไว้และหายใจเข้า คิดถึงผู้ที่เธอจะโทรหา หายใจออก ยิ้ม พร้อมกับตั้งปฏิญาณว่าเธอจะพูดด้วยถ้อยคำที่ไพเราะอ่อนหวาน มีบทกวีบทหนึ่งที่เธอควรท่องไว้ เธอสามารถท่องในขณะที่หายใจเข้าและออก เป็นบทกลอนที่เก่าแก่ดั้งเดิม "ถ้อยคำสามารถเดินทางไปได้แสนไกล ขอให้คำพูดของฉันสรรค์สร้างความรักและความเข้าใจ ฉันตั้งปณิธานที่จะพูดด้วยถ้อยคำที่งดงามดังดอกไม้"      เธอ เป็นผู้ปฏิบัติธรรม ขอจงใช้การโทรศัพท์เป็นส่วนหนึ่งในการฝึกปฏิบัติ ถือโทรศัพท์ หายใจ ยิ้ม และท่องบทกวี หากมีเสียงโทรศัพท์เรียกเข้ามา ถ้าเธอเป็นผู้ใช้โทรศัพท์อย่างมีสติ เธอจะไม่รับโทรศัพท์ในทันที เธอจะปล่อยให้เสียงเรียกดังสัก 1 หรือ 2 ครั้ง และในขณะที่ฟังเสียง เธอจะหายใจเข้าและออกเพื่อสงบกายและใจ ถ้าเธอไม่ใช่ผู้ฝึกปฏิบัติ เธอจะรับโทรศัพท์ในทันทีเพราะอยากรู้ว่าใครโทรมา เป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย แต่ถ้าเธอเป็นผู้ฝึกปฏิบัติ เธอไม่จำเป็นต้องเร่งรีบ เธอปล่อยให้เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้งหนึ่ง เบิกบานกับการฟังเสียงโทรศัพท์เช่นเดียวกับการฟังเสียงระฆัง "ฟังซิ ฉันฟังเสียงมหัศจรรย์นี้ นำฉันกลับสู่บ้านที่แท้จริง" ฉันไม่จำเป็นต้องกังวลกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อได้ฟังเสียงโทรศัพท์ เธอปล่อยให้ดังอีกครั้งหนึ่งเพื่อสงบจิตใจลง ถ้าเป็นเรื่องสำคัญหรือเร่งด่วน คนโทรมาก็คงจะคอยได้ และเมื่อรับโทรศัพท์แล้ว เธอรู้ว่าทั้งผู้โทรและผู้รับกำลังยิ้มและหายใจอย่างมีสติ การสนทนาก็จะมีความสงบ พวกเธอทั้งคู่รู้วิธีหายใจเข้าและออกและการใช้วาจาแห่งความรัก ถ้าพวกเราที่อยู่ในเมืองหลวงฝึกใช้โทรศัพท์อย่างมีสติเช่นนี้ เมืองหลวงของเธอก็จะมีสันติภาพ คุณภาพของความสุขก็จะเพิ่มขึ้น ดังนั้นเธอจึงสามารถใช้โทรศัพท์ในการฝึกมนตราข้อแรกเพื่อสร้างสรรค์สันติภาพ ให้เกิดขึ้นได้      มนตราแห่งรักและสันติ      มนตราข้อที่สอง คือ "ที่รัก ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นั่นและฉันมีความสุขมาก" มนตราข้อแรกกล่าวว่า "ที่รัก ฉันอยู่ที่นี่เพื่อเธอ" ฉันรู้ว่าของขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันสามารถให้เธอได้คือการอยู่กับเธอ ในการปฏิบัติมนตราข้อแรก เธอจะต้องอยู่ที่นี่และเดี๋ยวนี้จริงๆ มิฉะนั้น มนตรานี้จะไม่ได้ผล เธอต้องอยู่ที่นี่อย่างแท้จริง กายและใจรวมเป็นหนึ่ง เธอต้องตั้งมั่นอยู่ในปัจจุบัน เพื่อให้มนตรานี้เป็นมนตราที่นำความสุขมาให้เธอและคนที่เธอรัก "ที่รัก ฉันอยู่ที่นี่เพื่อเธอ" มนตราข้อแรกมีจุดประสงค์เพื่อให้เธอดำรงอยู่ที่นี่และเดี๋ยวนี้ ส่วนมนตราข้อที่สอง "ที่รัก ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นั่นและฉันมีความสุขมาก" มีจุดประสงค์เพื่อให้เธอตระหนักรู้ถึงการดำรงอยู่ของผู้อื่น ถ้าเธออยู่ที่นั่นจริง เธอจะสามารถรับรู้ถึงการดำรงอยู่ของผู้อื่น การที่เรารักใครบางคนหมายถึงการรับรู้ถึงการคงอยู่ของเขา ดังนั้นถ้าเธอฝึกมนตราข้อแรกไม่สำเร็จ เธอก็ไม่สามารถฝึกมนตราข้อที่สองให้สำเร็จได้ ต่อเมื่อเธอดำรงอยู่ในปัจจุบันได้อย่างแท้จริง เธอจึงจะสามารถตระหนักถึงการดำรงอยู่ในปัจจุบันของผู้อื่นได้ พลังแห่งสติช่วยให้เธอดำรงอยู่อย่างแท้จริงและมีชีวิตอย่างเต็มเปี่ยม พลังแห่งสติ สมาธิและปัญญาเป็นพลังที่เธอใช้ในการรับรู้การดำรงอยู่ของเขา เธอโอบกอดเขาด้วยพลังแห่งสติ สมาธิและปัญญาที่มาจากการฝึกปฏิบัติของเธอ การรู้ว่าคนที่เธอรักนั้นมีชีวิตอยู่ ถือเป็นปัญญาอย่างหนึ่งด้วยเช่นกัน ซึ่งเป็นสิ่งตรงกันข้ามคือความหลงลืม เธออาจเคยหลงลืมเขา ไม่ได้ทะนุถนอมหรือสนใจการดำรงอยู่ของเขา แต่เมื่อเธอฝึกปฏิบัติจนมีสติ สมาธิและปัญญา เธอจะมีความสุข และผู้ที่ได้รับการโอบกอดโดยแหล่งพลังนี้จะเบ่งบานเหมือนดอกไม้ เขารู้ว่าเขาเป็นที่รักและการคงอยู่ของเขาได้รับการรับรู้ และแน่นอน เธอสามารถฝึกปฏิบัติมนตรานี้ผ่านทางอีเมล์ เราสามารถนำเทคโนโลยีมาช่วยในการฝึกมนตราได้       มน ตราข้อที่สาม จะนำมาปฏิบัติในกรณีที่เธอรู้ว่าคนที่เธอรักตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เธอมีสติ เธอจึงรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอและคนที่เธอรัก เธอห่วงใยเขา เธอจึงสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เธอจึงกล่าว มนตราข้อที่สาม "ที่รัก ฉันรู้ว่าเธอมีความทุกข์ และนี่คือเหตุผลที่ฉันอยู่ที่นี่" และเช่นเดียวกัน เธอสามารถฝึกมนตรานี้ด้วยโทรศัพท์หรือคอมพิวเตอร์ ระยะทางไม่ใช่ปัญหา หากเธออยู่ที่นั่นจริงๆ เธอจะสามารถตระหนักถึงความเจ็บปวดและเศร้าโศกของเขาได้ ก่อนที่เธอจะลงมือทำสิ่งใดเพื่อคลายความทุกข์ของเขา ความทุกข์ของเขาก็ได้บรรเทาลงแล้ว เพราะเขารู้ว่าเธออยู่ที่นั่นเพื่อเขา เขารู้ว่าเธอรับรู้ได้ถึงความยากลำบากที่เขาจะต้องผ่านพ้น และนี่คือการฝึกสติ สมาธิและปัญญา นี่คือการฝึกปฏิบัติแห่งความรัก      มนตราข้อที่สี่นั้นฝึกปฏิบัติยากกว่าเล็กน้อย แต่เธอจำเป็นต้องรู้ไว้ หากเธอมีความทุกข์และเชื่อว่าความทุกข์นั้นมีสาเหตุมาจากคนที่เธอรักและ เชื่อใจอย่างที่สุด นี่คือสภาวะที่ยากลำบาก ถ้าคนที่ทำให้เธอเป็นทุกข์ไม่ใช่คนที่เธอรัก เธอคงเป็นทุกข์น้อยกว่านี้ แต่นี่คือคนที่เธอเชื่อใจมากที่สุด คนที่เธอรักมากที่สุด เขาได้พูดและทำเช่นนั้นกับเธอ เธอจึงช้ำใจมาก ปฏิกิริยาตามธรรมชาติของเธอคือการแยกตัวออกมา เธอต้องการอยู่กับความทุกข์คนเดียว เธอต้องการแสดงให้เขาเห็นว่าเธอสามารถอยู่รอดได้โดยไม่มีเขา นี่คือนิสัยแห่งการลงโทษ แม้ว่าเธอจะเจ็บปวดรวดร้าว แต่เธอต้องการลงโทษ เธอทำได้ทุกอย่างยกเว้นการกลับไปหาเขา ถามว่าทำไม เพราะเธอเจ็บลึก แต่มนตราข้อนี้แนะนำให้เธอทำในสิ่งตรงกันข้าม เธอต้องไปหาเขาหรือโทรศัพท์ไปหาเขาเพื่อถามเหตุผล เธอต้องวางศักดิ์ศรีของเธอลง เพราะรักแท้ไม่มีที่ว่างสำหรับศักดิ์ศรี มนตราข้อสี่ กล่าวว่า "ที่รัก ฉันมีความทุกข์ โปรดช่วยฉันด้วย" หลังจากที่เธอกล่าวมนตรานี้ไม่นาน ความทุกข์ของเธอจะลดน้อยลง มนตรานี้มีความหมายว่า "ที่ รัก ฉันมีความทุกข์มากเหลือเกิน ฉันต้องการให้เธอรู้ ฉันไม่รู้ว่าเหตุใดเธอจึงทำเช่นนั้นหรือพูดเช่นนั้นกับฉัน ถ้าเป็นคนอื่น ฉันจะไม่ทุกข์ใจเช่นนี้ แต่นี่เป็นเธอ ฉันเป็นนักปฏิบัติ ดังนั้น ฉันจะทำอย่างดีที่สุด แต่ว่าในขณะนี้ ฉันตกอยู่ในความทุกข์ ฉันจะพยายามฝึกปฏิบัติ แต่ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ"       เธออาจหาเวลาอยู่คนเดียวเพื่อมองอย่างลึก ซึ้งถึงสภาพการณ์ที่เกิดขึ้น เพื่อมองให้เห็นว่าความทุกข์ของเธอมาจากการรับรู้ที่ผิดหรือไม่ ก่อนที่เธอจะกล่าวหาผู้อื่น เธอต้องมองอย่างลึกซึ้ง เพื่อให้มั่นใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของเธอ ไม่ได้เกิดจากความคิดเห็นที่ผิดของเธอ ถ้าเธอค้นพบ เธอจะเลิกโกรธเขา เพราะเธอรู้ว่าความคิดเห็นที่ผิดนั่นเองที่นำความทุกข์มาสู่เธอ แต่หาก 24 ชั่วโมงผ่านไป เธอยังดิ้นรนอยู่ในความทุกข์ ตามประเพณีของหมู่บ้านพลัม เธอต้องปฏิบัติมนตราข้อที่สี่ ก่อนเส้นตาย 24 ชั่วโมง "ที่รัก ฉันมีความทุกข์ โปรดช่วยฉันด้วย" ถ้าเธอไม่สามารถกล่าวกับเขาได้โดยตรง ให้เขียนจดหมายหรืออีเมล์ถึงเขา ความทุกข์ของเธอจะลดน้อยลง นี่เป็นการเชื้อเชิญให้เขามองอย่างลึกซึ้งถึงสิ่งที่เขากระทำหรือพูดว่าทำ ให้ผู้อื่นมีความทุกข์หรือไม่ ทั้งสองคนจะฝึกปฏิบัติการมองอย่างลึกซึ้ง และนี่คือปฏิบัติการแห่งสันติภาพ           พวก เราได้ปรับปรุงแก้ไขข้อฝึกอบรมสติ 5 ประการขึ้นใหม่ และมนตราข้อที่ห้าก็ได้เกิดขึ้นระหว่างงานภาวนานั้นเอง ถ้าเธอฝึกปฏิบัติการหายใจอย่างมีสติและกลับมาอยู่ในปัจจุบัน เธอจะตระหนักว่าเธอนั้นโชคดีมาก เธอมีเงื่อนไขแห่งความสุขมากมายเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ เธอสามารถสัมผัสเงื่อนไขแห่งความสุขที่เธอมีอยู่แล้ว เธอรู้ว่าเธอไม่ต้องการเงื่อนไขแห่งความสุขเพิ่มอีก เธอมีเพียงพอแล้วที่จะมีความสุข ณ ที่นี่และเดี๋ยวนี้ ด้วยปัญญานี้ เธอจึงได้กล่าว มนตราข้อที่ห้า "เวลานี้คือเวลาที่เป็นสุข" เวลาไหนก็เป็นเวลาที่เป็นสุขได้ด้วยการฝึกสติ สมาธิและปัญญา เพราะพลังทั้งสามจะนำเราไปสัมผัสเงื่อนไขแห่งความสุข ที่มีอยู่ที่นี่และขณะนี้ เธอไม่จำเป็นต้องวิ่งไปที่ไหนเพื่อที่จะมีความสุข เธอไม่จำเป็นต้องวิ่งไปในอนาคตเพื่อแสวงหาความสุข พระพุทธองค์ตรัสบอกเราอย่างชัดเจนว่าความสุขมีได้ที่นี่และเดี๋ยวนี้ การดำรงชีวิตอย่างเป็นสุขในปัจจุบัน คือคำสอนพื้นฐานที่เราพึงฝึกปฏิบัติ        ใน ทุกครั้งที่พวกเราได้ฝึกปฏิบัติร่วมกัน ก่อนการแบ่งปันอาหาร เราหายใจเข้าและมองไปที่สังฆะ รู้สึกถึงความโชคดีของเรา เรากล่าวในใจว่า "สังฆะที่รัก เวลานี้คือเวลาที่เป็นสุข" เราอาจฝึกปฏิบัติมนตราข้อที่ห้าในช่วงก่อนการสวดมนต์ ทำอาหารหรือทำสวนก็ได้ ที่วัดบน เราฝึกปฏิบัติมนตราข้อนี้วันละหลายๆ ครั้ง การปฏิบัตินั้นง่ายมาก ถ้าเธอรู้วิธีกลับบ้าน กลับมาอยู่ในปัจจุบัน เธอจะรู้ว่าตนเองนั้นโชคดีมาก โชคดีกว่าคนอื่นอีกหลายๆ คน เงื่อนไขแห่งความสุขของเรานั้นมีอยู่มากมาย เพียงแค่อนุญาตให้เงื่อนไขนั้นได้รับการสัมผัสเท่านั้น      ขณะนี้เจ้าชายสันติภาพได้บังเกิดขึ้นแล้ว เจ้าชายสันติภาพสามารถบังเกิดได้ในทุกขณะที่ฝึกสติ สมาธิ และปัญญา ...๐ *******  เจ้าชายแห่งสันติภาพ ธรรมบรรยายในงานภาวนา "The art of happiness" วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ.2552 ณ วัดล่าง (Lower Hamlet) หมู่บ้านพลัม ประเทศฝรั่งเศส ถอดความ : ปิยะนุช วัฒนาศิริธนวงษ์ แปลโดย : ไชยยันต์ ธนไพศาล – จิตเจษสฤษดิ์ กิ่งธรรมจาก  http://www.thaiplumvillage.org

The Best

Dhamma for all.                                  

  The Best

By Buddhadasa Bhikkhu

           When you arrive at this stage, you ought to be familiar with what we call "the good" or "the best". You all have idea about "the best" and think that you deserve to get and have "the best". Your hunger only goes as far as "the best..!!" Whatever you identify as "the best" - whether a day on the beach or five minutes of rest from the turmoil in your head - is where your hunger grasps. Even while basking in God's radiance, the hunger for the best doesn't stop. We desire one kind of 'the best', but as soon as we get it our hunger reaches after a better 'the best'. This has no end as long as there's self that wants 'the best'. "The best" has no end point; we can't take it as our final goal. We continuously talk about "the best" or about the summum bonum, but our meanings are so very different: the best of children, of teenagers, of adults, of old folks; the best of the world and of religion. Yet each of these visions of "The best" make us "the hungriest" - hungry in refined, profound, subtle ways. We can never stop and rest in any "the best", for they are all lokiya-sukha.
          "The best" cannot stand alone. It doesn't go anywhere without its mate "the worst". Through our grasping at "the best" we're burdened also with "the worst". Thus, our fixation on "the best" is merely self-perpetuating hunger. There's only one way out. If we keep searching for sukha in the world, we'll never find it. We must turn in the other direction, toward lokuttara-sukha. Hunger, must end, even hunger for 'the best'. Evil is one kind of busy trouble. Good is just another kind of trouble. To be free of all dukkha, the mind must be beyond good and evil, above best and worst-that is , it must dwell in voidness. This is the opposite of worldly happiness. It's the lokuttara-sukha of freedom from the self that hungers. There's no other way out of dukkha than from evil to good and then from good to voidness. In voidness hunger stops and there is true happiness.

*******

The best way http://www.suanmokkh.org/ 

Buddhists Engaged in Social Development

 Dhamma for all

 Buddhists Engaged in Social Development

 By Phra Paisal Visalo 

Recently in Thailand, the view that Buddhism has nothing to do with society is becoming widespread. Most people think of it as having ritualistic ceremonies or as a method of dealing with personal problems. But during the past twenty years, there have appeared among the Buddhist monks a small number of men who try to confront the problems of society and among people head-on, which is causing the Thai people to change their attitudes toward Buddhism. Such monks are called “development monks,” and they are mainly active in the agricultural regions of Thailand.

The economic development that has taken place in Thailand over the past few decades has widened the difference in the level of living between cities and rural villages, bringing to the villages poverty and environmental destruction. The development monks, while integrating themselves in the village society, have begun to confront the problems of villages suffering from poverty and environmental destruction. The economic development that has taken place in Thailand is not that different from that which occurred in the other Third World countries. More attention is placed on industry than on agriculture, and, in order to reduce the spending of those involved in the industrial sector, the prices of agricultural produce were pushed way down. Thus, the life of farmers is fraught with troubles. Further, economic development was promoted in order to supply great amounts of natural resources on the market at cheap prices, with the result that once beautiful mountains and rivers have been destroyed. That is why a number of villagers have begun to question the merits of economic development.

Development monks can be divided into three groups. The first group is devoted to benevolent activities such as building facilities for orphans, hospitals for people suffering from AIDS/HIV, and other charitable works. The second group is mainly active in an economic manner—organizing cooperative society with cooperative shops in the villages, and even establishing the Water Buffalo Bank and also creating a savings cooperative (credit union) so that people will not have to take out loans at high-interest rates, and encouraging the production of traditional folk crafts. The third group is involved in environmental problems—working mainly to save and protect the forests and the rivers.

These activities of the development monks did not, at first, attract the attention of people living in the cities. Yet through the steady continuation of these activities, connections were made with NGOs both in Thailand and abroad, and their activities gradually became more widely known in the villages and cities. The activities of the Thai development monks were intimately related to those of the NGOs from the beginning. The NGOs offered support to the activities of the development monks in various ways, such as supporting the creation of networks among the development monks, and even dispatching volunteers to help support their activities.

But I feel that, among the contributions of the NGOs, what was of the utmost importance was that they provided the development monks with various analytical points of view. Whether they were involved with problems of environmental protection or ameliorating poverty, the staff of the NGOs supplied the development monks with various ways of looking at how these problems were related to the structure of society or the economy, or the development of Thailand itself.

Formerly, development monks and other Buddhist groups who became involved with social problems took part in the kind of activity that deals with the problems right before their eyes. For example, if there were children suffering from starvation, they fed them; if there were people suffering from disease, they brought them to the hospital. But if anything is going to be done at the source of environmental problems or poverty, it is necessary to understand the social structure that forms a background to individual problems. Up to that point, the activities of development monks seem to be no different than giving an aspirin to someone suffering from a headache. Through that, the pain might be reduced, but concerning the fundamental cause of the headache, it is not a sufficient approach. Concerning that, the staff of the NGOs taught them that just giving someone an aspirin is not enough.

However, the relationship between the NGOs and the development monks is not just a one-way type of providing them with something. Rather, the development monks also had a positive influence upon the NGOs. One of the things they imparted was the importance of being aware of the significance of the spiritual aspect when engaged in their activities. It was one weakness of the NGOs, who could be said to have focused too much upon political and economic problems. It might even be said that they undertook their activities upon the premise that the villagers would become happy if they could live their lives in the midst of material wealth. Now, economic development is certainly important, but through bringing the new sense of values of what might be called “consumerism” into the village society, the villagers’ peace of mind was disturbed. Yet, concerning this problem, I feel that the staff of the NGOs were not sufficiently aware of this matter. Furthermore, among the NGO workers there were many who were indifferent toward spiritual matters, for which reason, because they were so busy with their activities that they did not have the leisure to pursue spiritual matters, they themselves ceased to be able to feel happiness, and there are even cases in which confrontations broke out among the NGO workers. When that happened, the development monks were able to teach the NGO staff about the significance of attaching great importance to peace of mind while carrying out their activities. In my own experience, I believe that it is necessary for Buddhist monks and Buddhist groups and the staff of NGOs to share their knowledge with each other.

In Thailand, as in other Buddhist countries, cooperation between the Buddhist groups and the NGO staff is essential in promoting development. And what they must cooperate on is the creation of a sound civic society, which requires a comprehensive or holistic development in order to create. What I mean by “comprehensive or holisitic development” is not just economic development—social development must take place, as well as development concerning environmental issues, and it is even necessary that spiritual development be part of the overall process. In order for such comprehensive or holistic development to take place, it is necessary for both sides—Buddhist monks and groups and the staff of the NGOs—to meet in cooperation in order that they might supply each other with what the other side lacks. In terms of activities, it is necessary to make political and economic reforms in relation to the issues of poverty, human rights, and the environment. At the same time, what might be termed “spiritual development,” or “development in a spiritual sense,” must also take place.

The problem at present is the importance of resisting the rapidly proliferating consumerism, which can be said to be the common enemy of both the Buddhist groups and the NGOs. This is because at the basis consumerism creates a structure in which the poor are exploited, the environment is destroyed, and the spiritual peace of the people is thrown into confusion. Especially in the recent spread of globalization, consumerism has increasingly become more and more intense. Not only in Thailand, in many countries the number of poor is increasing, widening further the gap between the rich and the poor. And while the gap between the rich and the poor widens in a single country, the gap between rich and poor countries also grows ever greater. Within that context, it seems as though consumerism is just like the dominating religion. Within globalization, what is receiving special attention is the concept of free trade. The three slogans of globalization are often given as “liberalization of market” “the privatization of public enterprises,” and “the deregulation,” but while these aspects are being emphasized, the budgets for social welfare and various types of subsidies and funds to support the sick and the aged are being cut. The situation is such that the poor are now suffering more than in the past. And in the midst of that ever worsening suffering, it is important that the NGOs and Buddhist groups cooperate more fully than ever before to try to stop the situation from getting even worse. In order to do that, I feel that it is necessary for them to learn from each other, to create a new way of life and new sense of values that encompasses both the material and the spiritual aspects of life.

Through the cooperation between NGOs and Buddhists, the following four categories of activities can be done. The first is the protection of human rights, and engaging in the humanitarian activities in support of those who suffer. It is crucial to lend assistance to the poor, the elderly, orphans, and other needy people. That is not enough, however. What needs to be done is to to restructure the society in order to reduce the structural violence, i.e. exploitation and lack of social justice, which is the root cause of poverty and suffering. . This is the second category. As I mentioned earlier, although there has already been quite a lot of cooperation between NGOs and the development monks, still the situation is becoming ever worse. The third category is the creation of a new sense of values or spirituality as a countermeasure against consumerism. In particular, speaking as a Buddhist, I believe that there is a need to make it clear that Buddhism is not something that simply consists of performing rituals; rather, it is an active religion that teaches us about how we can achieve peace of mind and happiness. Finally, the fourth category is the activities of peacemaking. Today, there are many wars and conflicts going on around the world. Up until now, Buddhists have taken various opportunities to articulate the importance of peace, but in fact there are very few cases in which peacemaking and preventing wars were tackled in earnest by the Buddhists. I have heard that during the past few years, many Japanese have visited Palestine and worked there as peace workers, and, at times, even serving as human shields, and taking part in various activities. When I heard that news, I could not help but think “How many of them are Buddhist?” or “How deeply involved in such problems have Buddhist become?” From now on, I believe that Buddhists must become involved in the problem of peace much more seriously than ever before.

*******

Best way from http://www.visalo.org